Η αρχή λειτουργίας ενός φυσητήρα βασίζεται στη θεωρία μεταφοράς κινητικής ενέργειας στη μηχανική των ρευστών. Όταν η πτερωτή περιστρέφεται με υψηλή ταχύτητα οδηγούμενη από έναν κινητήρα, τα πτερύγια ανταλλάσσουν ορμή με τα μόρια του αερίου. Υπό τη δράση της φυγόκεντρης δύναμης, το αέριο εκτοξεύεται κατά μήκος του εξωτερικού άκρου της πτερωτής, σχηματίζοντας μια ροή αέρα υψηλής-πίεσης.
Αυτή η διαδικασία μετατροπής ενέργειας ακολουθεί την εξίσωση του Bernoulli, η οποία δηλώνει ότι το άθροισμα της κινητικής ενέργειας και της ενέργειας στατικής πίεσης διατηρείται. Σε σύγκριση με τους συνηθισμένους ανεμιστήρες, οι φυσητήρες μετατρέπουν αποτελεσματικά την κινητική ενέργεια του αερίου σε ενέργεια πίεσης μέσω μιας ειδικά σχεδιασμένης δομής σπειρών. Το τυπικό εύρος πίεσης μπορεί να φτάσει τα 0,1-1,5 kgf/cm², κάτι που είναι το κλειδί για την ικανότητά του να παρέχει αέρα σε μεγάλες αποστάσεις.
Οι σύγχρονοι φυσητήρες χρησιμοποιούν την τρισδιάστατη-θεωρία ροής για τη βελτιστοποίηση του σχεδιασμού της πτερωτής και μέσω της προσομοίωσης CFD (Computational Fluid Dynamics), η απόδοση βελτιώνεται σε πάνω από 85%. Λαμβάνοντας ως παράδειγμα μια συγκεκριμένη μάρκα φυγοκεντρικού φυσητήρα, χρησιμοποιεί μια πτερωτή{3}}προς τα πίσω με καμπύλη κράμα αλουμινίου, η οποία μπορεί να δημιουργήσει πίεση ανέμου 10 kPa με ταχύτητα 2900 rpm, με ελεγχόμενο θόρυβο κάτω από 75 ντεσιμπέλ. Αυτός ο ακριβής σχεδιασμός επιτρέπει στον ανεμιστήρα να ξεπεράσει κατά πολύ τον παραδοσιακό εξοπλισμό εξαερισμού όσον αφορά την ενεργειακή απόδοση.
